...."tras leer la carta, permanecí sentado en el porche contemplando el jardín, que ya había adquirido un aire primaveral. Había un viejo cerezo con las flores casi abiertas. Soplaba un suave viento y la luz confería al paisaje una extraña tonalidad difusa. Poco después Gaviota volvió de alguna parte y, tras estar un rato arañando las tablas del porche, estiró los músculos perezosamente a mi lado y se durmió.
En algo tenía q pensar, pero no sabía cómo empezar. A decir verdad, no me apetecía pensar en nada. Decidí que llegaría el momento en que me sentiría impelido a hacerlo y q entonces lograría pensar con calma. Ahora no quería pensar en nada".
...." Pasé tres días extraños, sintiéndome como si estuviese andando por el fondo del mar. Cuando alguien me hablaba , no entendía lo que me estaba diciendo; cuando yo le hablaba a alguien, éste no me entendía. Como si me envolviera una espesa membrana. Me impedía entrar en contacto con el mundo que me rodeaba. Al mismo tiempo, la gente no podía tocar mi piel. Yo carecía de fuerzas, pero, mientras me protegiera la membrana, no tenían poder alguno sobre mí".
...." Sentía la cabeza embotada, como las raíces hinchadas por la humedad de una planta que ha crecido en la oscuridad más completa. <
A quién no le hacen pensar estas cosas.... Quién no ha estado en una situación así.... o quién no a sentido algo parecido alguna vez.
The life can be different, by the way who look it. And feel it.

2 comments:
habana blues
per cert... diuen que es molt bo aquest llibre. Realment s'escriue aixi ? Tokio ?
Hoy si que lo he leído entero y más atento eh? Jajajaja...
Post a Comment